Gökyüzündeki...

Gökyüzündeki yıldızların göz kırpışlarını gizleyen yeşil yaprakların arasından sızan beyaz aydınlığın içindeki bir karede görünmüştün. Kimi aradığını bilmeyen gözlerle, kimi aradığına emin aklınla etrafını izleyen iri gözlerini ne zaman farkettiğimi hatırlamıyorum. Bizim masadan yükselen bir sese doğru baktığında ben de sana bakmıştım herhalde.

Hayatın içinde varolan anları doyasıya yaşamak isteği insanı çoğu zaman hiç birşey yapmamaya götürüyor. Doyasıya bir aşk yaşamak istediğinde aşkının peşine birçok şey takman gerekiyor. Belki gelecek belki de dünden sana katılan birçok şey ve şeycikler. Kanıt isteniyor, gerekirse belgelensin deniyor. Aşk bile şaşırıyor kendinden beklenenlere durup kalıyor.

Düz yazı çalışması devam ediyor. Hızlı hızlı beyaz kağıdın üzerine düşen satırları sakinleştikten sonra temize çekiyorum ve kalplere postalıyorum. Gün geliyor adrese ulaşıyor, kapı çalınıyor, içeriden ses gelmeden kapı açılıyor. Önce bir göz öpüşmesi, güzelim boyun kuytularına buseler ve dudaklar buluşuyor bir adım ötede nefesler olduğu halde. O an düşünülmüyor ya da düşünmüyorum. Daha zamanı olduğu söyleniyor, bekleniyor. Salonun L köşesinde I gibi yatılıp gün ağırmadan etrafa gözler armağan ediliyor. Hayatın anları nefes almaya devam ediyor.

Kimsin sorusunun cevabı çok sıkıcı olabilir. O kimi yaşamak gerekiyor. Ne ben tarif edebilirim ne de ürettiklerim. Alırım yaşadığım günleri koynuma, onlarla uyurum mışıl mışıl. Sabah uyandığımda tüm yaşadımlarım o sabah olur. Ne dün ne de yarın. Kimbilir daha neler yazarım? Seni mi ? Ben kendi seni mi yazarım. Karşıdan görünen seni çok güzel yazarım. Kalbinin gülüşünü, gözlerindeki sis perdesini, kafana bir an için uğrayıp giden düşüncelerini ve kendi beğenmediğin tüm noktalarını beğendiğimi yazabilirim. Işin kötüsü bir de metin yazarıyım. Metin yazarı olmadığım günLerde yazdıklarım daha anlamlı gelirdi. Şimdi ise işimde yazmak olduğu için sanırım yazdıklarımın duygusuna dokunmadan önce zaten metin yazarı düşüncesi konuk oluyor insanlara.

Duygularımı katarım nefesimin içine ve öylece içime çekerim hayatın anlarını. An işte adı üstünde an. 24 saat içinde bir an yüzüm güldümü doyum olmaz o güne. Hayatın o anları çok uzun sürmez belki ama sadece o anın bile keyifli olması günü kurtarır. Kimileri anı önemsemez. An, yeterli gelmez, onlar yıl peşindedir, hayat peşindedir. Uzayıp gider koşuşturmalar, çektikçe uzar ve günün birinde bıraktıığında pat diye yüzüne çakar ve çok acıtır. O nedenle, ya sürekli çekeceksin büyüsün gelecekleri kurtarsın diye ya da nokta nokta yaşayacaksın. Keyif noktalarını üstüste ekleyeceksin. Gerektiğinde bir fiske ile yıkıp tekrar tekrar ekleyeceksin.

Canım sevdiğim hanımefendi, sana bugün birşey yazmayacağım. Bütün soruların cevabını her zaman gözlerime baktığında bulacaksın. Yazmamak buysa yazmak ne olur bilinmez.

Sana yakınım
Dokunduğumda
Içine dokunabiliyorum
Yanında rahatım
Kendim olabiliyorum
Sevgimi sana
Armağan edebileceğimi
Biliyorum
Ama
Yine de benim

Sol bileğinde metalik metal bileklik, sağ bileğimde bileğim ve ne takıp ne takmayacağım belli olmayan bir beden. Bedenin hassas bir yerinde içinde sevgi tomurcukları olan bir yürek. Yaşadığımız anların sevgiyle kucaklaşması, tenin tenle konuşması, sarılıp uyumalar, öpücüklerle günaydınlar, deniz kenarında yakamozlar, hafta sonu attaları ve mutluluk bilmeceleri…


16.07.1998

Koyunda demirlemiş

Koyunda demirlemiş

Gelen gideni ağırlarken

Anlık ya da an bile olmayan

Birliktelikler yaşarken

                    Evine misafir oldum

                    Bir çift iri gözün

                    İçlerine süzüldüm

Lokum bile şaşırdı

Sabah benimle karşılaşınca

                    Kim diyebilir hızlı hızlı

                    Ya da gerekmediği gibi oldu

Gereğin anlamını kim koydu

Ben bilmiyorum

                    Kardeş bir tenle uyudum

                    Öpücüklerle uyandık

Kırmızı ışık yansada

Buluşsa dudağı dudağımla

                    İsimi konmamış bir anda

                    Benim taşlığımda

                    Senin çamlığında

                    Gördüm seni

                    Kızırderili bilge ile

Bunlar şantiye ayakkabılarım

Çok heyecanlandım sanma

Ve daha bir çok söz

Gitti geldi aramızda

                    Artık sokaklardasın

                    O anları yaşarken

Yeni doğmuş bir güneş

Tınılı koyların üstüne

Koyda gizli bir mağara

Gizin içinde sen ve ben

                    Kimbilir

04.07.1998

Uç uç böçeği ile

Uç uç böceği ile

Avucunun içindeyken

Göz göze gelmek

                    Ve bilmek bir an sonra

                    Uçup gideceğini

                    Daha dileğini bile tutmadan

Tıpkı aşk gibi

Tadına varmak için

Dilekler tutmak yerine

Doyasıya yaşamalı

                    Bir anda olsa

                    O anı yaşamalı

Gerisi

Sadece okunduğu gibi

Gerisi

27.06.1998

Konuşma

Konuşma

Konuştuğunu duymadığında

                    Gülme

                    Kahkahaların odanı

                    Çınlatmadığında

Koşma

Ya nefesim yetmezse

Dediğinde

                    Sevme

                    Bir bumerang olmasını

                    Beklediğinde

Düşünme

Aklın ve sevgin içinde

Olmadığında

                    Ölme

                    Karşına çıkacaklardan

                    Çekindiğinde

Aşık olma

Koruman gerektiğine

İnandığında

                    Yaşama

                    Kendinle yolda

                    Karşılaştığında

Eğer

27.06.1998

Bir kuş olsam...

Bir kuş olsam inadına uçmayan bir kuş olurdum. Kocaman kanatlarımı açtığımda, bir albatross olduğumda, gökyüzünde süzülmemi bekleyen kalabalığa şöyle bir bakıp, inadına havalanmazdım gibi geliyor.

Inadına yaşamak sanki bir karşı koyuş, sıradan olmama saplantısı herhalde. Herkese inat birçok kadınla aynı anda birlikte olup, hepsini mutlu edeceğim diye tutturup, belki hepsini mutsuz etmek bana gore bir yapım olsa gerek. Hepsine sıkı sıkı sarıldığımda, bütün dertlerini uçurup, yüzlerine mutluluğu asarım zannetmek. Peki ya yürekleri ? Tek bir insan, tek bir insanla birlikte olduğunda mı mutluluğu yakalar ? benim düşündüğüm gibi çok insanlı ilişkilerde mutluluğa teget bile geçilmez mi ? Hayatımın en çok soru işaretli yazısı olacak herhalde.

Bütün bunları niye yazdığımı anlamışsındır belki de, niye ?
Ah bir bilsem ki, niye ? neden, niçin, niye sorusunun açıklayıcı cevabı da bir soru, niye benim ?
Niçin standart yolları izleyip, mutlu olduğun anların tadını çıkarmak varken herşeyi zorlamak, olmayanın peşine düşüp yorulmak ve yormak. Niye askere gitmezsin be adam ? niye, sevginle bir insanı mutlu etmek varken onu dağıtmaya kalkarsın ? sen kimsin ki birçok insanı aynı anda mutlu edebileceğine inanıyorsun ve inanmakla kalmayıp uyguluyorsun ?

Sana ne diyeceğim ? bana unuttuğum güzellikleri yaşatırken, gözlerine baktığımda mutluluğun içine beni çekerken, özledim dediğinde yüreğimin o anını beynime kazırken ve dün denilen zamanda birlikte olurken. Ve hala seni de yanımda hissederken. Bu dayanılmazlığı nasıl yüreğimde taşıyorum ? herşeyi isteme hakkını nasıl kendimde buluyorum ? Ne bileyim ki bileyim. Hayatın ding dongu sustuğunda, oturup düşünecek vakit olacak mı acaba ? ya hiç susmayacaksa ? Pişirip pişirip önümüze koyacaklarsa yaşadığımız hayatları. Ne peşindeyİm ? Bir İnsan olma inadına, İnsanları üzme yolları keşfetmek ne demek ?

Öncelikle yüreğinden öpüyorum. Sonra bir yürek kıran çekicini sana verip yüreğimi kırmanı istiyorum. Birisinin bunu yapması lazım. Yoksa yine güneşle birlikte doğacağım ve insanlara doğru yol alacağım. Birçok kırgın insanın yüreklerini yüzüme mıhlayacağım. Niçin, nasıl, neden, kim gibi soruların cevaplarını kim verecek bilmiyorum. Çok güzel sözler, yazılar içimde kıpır kıpır dururken bunları yazmak zorunda bırakıyorum kendimi sana karşı.

Diyetim nedir ki ? Kim belirleyebilir, diyetim nedir ?
Bilmiyorum.


Haziran 1998

Dikiliyorum ölüme

Dikiliyorum ölüme

Yüreğimde elma şekeri

Ellerimde babamın elleri

Yine gözyaşları

Bilinmeyen mezara doğru

                    Seni duyamadım

                    Kendimi duyuramadım

Gözyaşlarım kapıya dayanıyor

Ağlamayacağım

                    Sana seslenemedim

                    Yüreğimde taşıdığım halde

                    Ulaştıramadım

Yetişemedim

Sana yetişemedim

                    Bir kol uzatımıydı

                    Uzatamadım

Bilemedim

Sevgimi sana göstermeyi

                    Ölüm geldi

                    Buyur ettin onu içeri

Ahmet diye çınladı

Yürek derinliklerim

Yürüdüm ağladım yürüdüm

                    Tek değer sevgiydi

                    Hep içimde kucakladım

Neden

                    Sıradan olanı bile

                    Kucaklar dolusu

                    Kucaklarken

                    Kucağıma sığdıramadım

Öylesine bakıyorsun karşıdan

Biliyorsun beni

Böyleyim

                    Gün gelecek

                    Ben de bakacağım

Seni seviyorum

Yine geleceğim

10.03.1998

Hiçbir iskeleye yanaşmadan

Hiçbir iskeleye yanaşmadan

Sürekli gidip gelen

Şehir hatları vapuru gibiyiz

                    Soluklanmanın tadına varmadan

                    Telaş satın alıyoruz

                    Yoruluyoruz

Bacamızdan mutluluk dumanları

Sirenimizden

Aşk şarkıları yayıyoruz

İstanbul’ un tenine

                    Sadece sana işaret veren

                    Deniz feneri gibiyim

Ufukta seni gördüm mü

Mutluluk ışıkları sunuyorum

Gözün alamadığı mesafelerce

Uçsuz bucaksız denizlere

                    Senin yokluğunda

                    Aşkın karanlık girdaplarında

                    Körebe oynuyorum

                    Gözüm açık olduğu halde

Aşk dışı hayatımda

Mutluluk tınıları yaşıyorum

O bedenden diğerine

Sıkıntıları satın alıp

Neşeyle takas ediyorum

                    Ve yaşıyorum

Seninleyken aşkımın

Değilken yalnızlığımın

Keyfini çıkarıyorum

                    Evet yaşıyorum

09.03.1998