Kaçan günleri yakalayıp...

Kaçan günleri yakalayıp gerekli duruşmalarını yaptıktan sonra, kaybettirdikleri mutluluk x 3.5 kere kımıldamama cezası verildi. Bu, kaçan günler adına gerçekten umulmadık bir süreydi. Niçin kaçmışlardı ya da nereye gitmişlerdi, kaçıp ortadan kalboyduktan sonra. Bunları ne zaman öğreneceğiz bilemiyorum. Kendi kaçan günlerimi düşündüğümde nerede olduklarını bildiğim hatırlatılıyor beynimdeki bir noktaya. Benim kaçan günlerim tam karşıma kaçmışlardı ve gülümsüyorlardı.
Kaçacakları zamanı hep onlara kendim veriyorum. Bazı anlarda kendimle ilgili kararsız kalıyorum. Yapmam gerekeni bildiğim halde, bir tarafımı bilmiyormuş havasına sokuyorum ve kaçıyor küçük bir anı değerlendiren günler. Biliyorsan eğer neleri kaçırdığını ve başabaş noktalarını denk getirebiliyorsan, duruşmaya gerek olmadan, kaçan günleri cezalandırmadan kendin hallediyorsun kendini.
Kendini sevmekle başlayan diğer insanları sevmekle yol alıyor. Her geçirilen günlerle beraber artıyor ya da azalıyorum. Yaşadığımız anlar o kadar gizlice gizin içinden karşımıza çıkıyorlarki bazen ancak eksilerek kendimize ekliyoruz. Hiçbir şeyi kaçırmamaya uğraşmak herşeye bedel olabiliyor. Biliyorum ki herşeyi, her karşıma çıkanı elde edecek kadar gücüm yok. Bir takım günleri kendimi yormadan kaçırıyorum ve karşımdan bana gülümsüyorlar.
Bir galetayı ısırdığımızda bazı parçacıkları dağılarak ağzım yerine bulunduğum mekanın zeminine düşüyor. Hiçbir şeyi kolay kolay bütünüyle hazmedemiyorum. Bütünü, yaşadıklarımla ya da midemde değil, beynimde yakalıyorum. Biliyorumki yaşananlar karşılıklı olduğunda bütünlüklere varacağım.
Bir sıcak el değdimi yüreğime, hissediyor kolay kolay kaçmayacağını ve kaçmayan günler olarak yaşamdan zevk almaya çalışıyorlar.
Ahhh günler…

28.03.1996

Düş yapraklarıyla

Düş yapraklarıyla

Bezenmiş

Mutluluk ormanında

                    Bir ağaç olabilme

                    Çabasında bulunmak için

Önce

Mutluluk ormanını

Bulmalıyım

                    Ya mutluluk ormanı

                    Yoksa

                    Ve ben bir ağaçsam

12.05.1995

Bir deniz kıyısı...

Bir deniz kıyısı güzelliğini tamamlayan dalga sesleri ile birlikte bir bebek sundu bize dalgalar. Sevecen kolları ile taşımışlardı o güzelim bebeği kim bilir hangi uzay boşluğundan taa otuz nisanın ortasına insanlara sevgiyi öğretsin diye. Güleç yüzlü bir kız bebeğiydi sevecen dalgaların sarışın bebeği. Bir bebek hayal edersiniz, kendi bebeğiniz, kardeşinizin bebeği, komşunun ya da tanımadığınızın bebeği. Umut olsun istersiniz hem kendisine hem dünyaya. Dost olsun istersiniz hem kendisine hem dünyaya. İnsan insan bakmasını istersiniz hem kendisine hem dünyaya. Bütün kendilerin, kardeşlerin, komşuların, tanımadıkların bebekleri için istediklerini sundu bize otuz nisan bebeği. Tay tay yaptı, sıraladı, yürüdü, koştu. Ben de arkasından koştum sevgimle yakalamaya çalıştım dalgaların bebeğini. Yakaladık birbirimizi günlerin bir tanesinde. Bilmedik birbirimizi kovaladığımızı, beklediğimizi, umut olmalarımızı. Yaşarken öğrendik öğreniyoruz. Damlaya damlaya biriktirdiğimiz ve hiç taşmayacağını bildiğimiz bir sevgi bütünlüğü içindeyiz. Günden güne güçlenen bu güzelim sevgi için çok teşekkürler nisan ayının otuzuna. Sevmek, uzay kapısının iki yanındaki kişi gibi iki kişi olmak, umut olmak, dost olmak, biz olmak hiçbir endişe duymadan. Bütün bu otuz nisana emeği geçen canlı cansız her şeye teşekkürü borç bilir ve borcumu öderim.
İyi ki doğdun sevgilim. Birlikte mutlu mutlu uzun uzun
yıllar yüz yıllar.
Seni seviyorum. Evet evet.

30.04.1995

Evet nisan müjdedir

Evet nisan müjdedir

Kimi için bahar

Benim için sen müjdesidir

                    Bir doğumun

                    Önemini anlatır bana

                    Tüm mutluluğuyla otuz nisan

Evet canım benim

Bir değirmen olsam

Rüzgarımsın

             Bir kuru toprak olsam

             Yağmurumsun

                    Bir yakamoz olsam

                    Ay ışığımsın

Bir gökkuşağı olsam

Renklerimsin

             Bir ağaç olsam

             Tohumumsun

                    Bir gemi olsam

                    Denizimsin

Bir sokak olsam

İnsanımsın

             Bir manzara olsam

             Bakanımsın

                    Bir toplum olsam

                    Özgürlüğümsün

Bir insan olsam

Sevgimsin

             Bir ilkbahar olsam

             Açan çiçeğimsin

                    Bir güz olsam

                    Dökülen yaprağımsın

Bir Serdar olsam

Sevdiğim kadınsın

                    Misler kokulu kır çiçeğime

                    Bir doğum günü hatırası

Birkaç dize yazı ile

Gönül alma duyguları

                    Senin doğumundan

                    Bizim doğumumuza uzanan yolda

                    Sana sevgimi sunamadım

Ama tüm sevgimi

Sevecen yüreğine sunuyorum

Doğumumuzdan sonsuza kadar

                    Mesafe kavramı olmadan

                    Belirli zamanlara sıkışmadan

                    Acabaları kim bilirleri olmadan

Gün ışığı gibi doğal

Bir sevgi ışığı ile aydınlanan

Birlikteliğimiz

Mutluluk adımlarını

                    Sevginin tam ortasındaki

                    Yankılanmasını

                    Sevgiyle hissettirecektir tüm kalplere

Yine bu kır çiçekleri yazısıyla

Kokularını da gönderiyorum

             İyi ki doğdun sevgilim

30.04.1995

Denizi olmayan bir şehirde

Denizi olmayan bir şehirde

Denizi görmek gibi

Ufukta bir yerlerde

                    Bukle bukle saçlarından

                    Tek bir tel düştüğünde

                    Kendini kel zannetmek gibi

Olmamalı yaşam

Umut olmalı içinde

Sevgi dolaşmalı damarlarında

                    İnsanları hissetmeli

                    Sevgiyle bakmalı onlara

Bütün tökezlemelerden sonra

Daha güçlü kalkmalı yerden

                    Gözlerimiz ışıl ışıl olmalı

                    Mutluluğumuzu paylaşmalı

                    O güzelim insanlarla

Her paylaşım denemesi

Yıldırmamalı bizleri

Daha istekli olmalıyız

Sevgimizi verirken

                    Her geçen gün daha çok

                    Sevgiyle dolmalıyız

                    Tüm çirkinliklere rağmen

Bir kişinin hissetmesi bile

Yaşam için bir neden olmalı

                    Önce kendimizi

                    Sonra yaşamayı sevmeli

                    Tüm insanlarla birlikte

10.04.1995

Kapı kapandı

Kapı kapandı

Bir kuş uçuverdi

Yüreğimden

             Sanki dönmeyecek geriye

             Yüreğime

                    Oysa biliyorum

                    Birkaç dakika sonrasında

                    İçimde olacağını

Yine de

06.04.1995

İzlemek

İzlemek

Sevdiğin kadını

             Gizlice bakmak arkasından

             Güzelim bebek yürüyüşünü görüp

             Yüzünde gülücükler açtırmak

                    Mimiklerine dokunmak

                    Kimi dokunuşta gözyaşını

                    Kiminde kahkahayı hissetmek

Yanıbaşında kendini bırakmışken uykuya

Seyrine dalmak dayanılmazlığın

Elini dudaklarına yaslamasına

Bir ayağıyla çizdiği v harfine

Dalıvermek gelir

             Açık iki dudağının arasından

             Aynı onun şeklinde

             Kıvrılıp uyumak içinde

             Dingin ve de mutlu

                    Yanımda olmadığı zamanlarda

                    Yine çıkar odadan

                    Bebek yürüyüşüyle

Hayalinde bile

Yine yüzümde gülücükler

             Yalnız otururken kanapede

             Pofuduk minderin üzerinde

             Birden belirir mimikleri

                    Tutarım mimiğini

                    Koyarım yanağıma

                    Doyum olmaz akşamlara

                    Onsuzluğa rağmen

Uyku gözlerini çağırdığında

Alırım koynuma

Sevdiğim kadınımı

             Tek kişilik yatağımda

             Çift kişi yatarım

             Sevdiğim koynumda

                    Seni seviyorum

                    Sevdiğim

10.03.1995