Göbek adım Kamil...

Göbek adım Kamil…

Benimle aynı zamanlarda, seçilmemiş bir dünyaya ınga diyen kadıköy lü zamandaşlarımın göbek adı Kamil…
Yıllarca peşlerinden koştuğumuz Kadıköy Kız Lisesi çıkışında heyecanla beklediğimiz, servis şöförlerinden itina ile kaçtığımız, Bomonti de çay içtiğimiz kız arkadaşlarımızIn göbek adları Zeynep…
Bugünlerde arkadaşlarımın çocukları dünyaya ınga demeye başladı.
Onların göbek adları, amerikan, international…

Yıllardır trenleri omuzlarına alıp karşıya geçiren Söğütlüçeşme köprüsünün daracık kıvrımından süzülüp, tramvay müzesine gitme isteğimi arkada bırakıp, yuvarlak tenekesinin içindeki polis amcanın beyaz eldivenlerini takip ederek bahariye ye doğru ilerledik…

ıtır da kır pidesi yiyelim…
yaa, hava önceleri ellerimi üşüttü, ellerim hissettiği soğuğu içeriye bildirdi, bir de bu havada çin kesimi giymişim- onlarda soğuğu ayaklarımla tanıştırdı, hadi saray a girip çorba içelim. Sonra bomonti ye gideriz, nasılsa pasolarımıza gore onsekiziz…

tamam öyle yapalım, hem ping pong oynarız ama ben duvar tarafında dururum sen masalara doğru koşup kaçan beyaz topu alırsın…

o köprüden körüklü otobüsler geçemiyor diye biz eve Leyland larlamı gideceğiz…
nasılsa yıkarlar yakında, sen de binersin körüklü otobüse boyun uzar…

bu kazandan eve alıp mahalleye çorba dağıtalım…
hadi bitir çorbanı, bomonti bizi bekliyor…
kızıltoprak taki tekne evinde yaşayan amca geldi aklıma, donuyordur şimdi…
o kendini yakalamış, dilediği gibi yaşıyor, soğuklada oturup konuşmuştur, ona uğramıyordur…

sevgilimden başka bir kızla sevişebileceğimi zannetmiyorum…
sanki onunla seviştinde, daha saklambaçta kurt olup onu kurtarma aşamasındasın…
koru da bulduğum gizli yeri kimseye söylemezsen ben daha çok kurt olup sevgilimi kurtarırım…
biliyormusun, yıllar sonra Çelik Gülersoy orayı nakış gibi işleyerek café olarak hayata ekleyecek…
amma attın yaa, Çelik Gülersoy un işi yokta feneryolu koru yıkıntılarından yaşanacak, paylaşılacak bir güzellik yaratacak…
1990 yılına geldiğinde görürüsün…
kan kardeşim olduğuna gore diğer boyutları dolaşmaya çıkıncaya kadar beraberiz, 90 yılında gider bakarız…

şimdi yaz olsaydı, köhne ye gidip, güneşle yaprakların bize sunduğu ışık oyunlarına dalıp hayaller kurardık…
tabi tabi, sen kesip şort yaptığın kotunu giyerdin, ışık oyunları topları geldi diye herkes mutlu olurdu…
iyi ki birkaç kişi dönüp baktı…
eee bende öyle güzel bacaklar görsem gözümü alamazdım…
sen gül bakalım, gün gelecek erkekler şortlarıyla işe gidecek…
evet, hatta bekaretin önemi kalmayacak istediğimiz kadınla sevişeceğiz…
sevişeceğiz deme bana, senin dolduruşunla geneleve gidişlerimiz aklıma geliyor…
elma yanaklarla odadan çıkarken iyiydi…
ne yapayım, millet kaç kere milli oldun diye sorup duruyor, amatör kümede oynuyorum mu diyeyim…
milli oldum de gitsin o zaman…
yalan mı söyleyeceğim…
herkes sallıyor zaten, yok resital verdim dün gece, çıkarmadan beş abi diye…
başkalarına ispat etmek adına yaptıklarıma kıl oluyorum…
yapma o zaman…
yapmayayımda tek başımamı kalayım…
ben varım…
biliyorum, iyi ki varsın, düşündüklerimi paylaşamasam delirirdim herhalde…

sen yüzmeyi nerede öğrendin…
köhne nin önündeki iskelenin sol yanında, eniştemlerle kayık kiralamıştık, birden beni suya attılar, bir iki çırpıNdık işte ama yüzmek gibi yüzmeyi askeri kampta öğrendim…
nasıl giriyorsun oraya…
arkadaşımın kardeşinin kartıyla giriyorum, gerçi altı yaşında ama doğum tarihine bakmıyorlar, attım kendime denize, sala doğru yüzmeye başladım, ben yaklaştıkça sal gülerek benden kaçıyordu, neyse ki sonunda yakaladım…
geçenlerde bir kızın annesi bunlar kaçak girmişler diye bizi şikayet etti ama yine kartın başkasına ait olduğunu anlamadılar…
ben de fenerbahçe plajına gidiyorum ama en son gittiğimde mayomu unutmuşum, neyse ki girişin sağındaki abiden mayo kiraladım…
beraberde gitmiştik seninle, kabin bile kiralamıştık…
denizle içiçe bir şehirde yaşamak çok keyifli…
fenerbahçe deki büfelerden ikincisine dün gece bir araba girdi, çalışanlar geceleri o büfelerin üstünde yatıyorlarmış ve yataklar filan arabanın üzerine düştü…
bende bunlar neden bu kadar yüksek diye düşünürdüm, insan her gün birşey öğreniyor…

bu kitabı hep diyalog şeklindemi yazacaksın…
bilmiyorum ki, biraz önce başladım, ziyaret ettiği gibi yazıyorum, belki de bunlar yırtılan sayfalar olur…
yaz bitir işte, hem komşular sorduğunda annen de kitabı gösterir. Benim oğlum yazar der…
günlerde bile beni konuşuyorlarmış, yok hala askere gitmedi, kaç sene oldu üniversiteyi bitirmedi, bu çocuk evlenmez bile diye, anlayacağın mahallenin heyecanıyım ben, topluma uygun birşey yaparsam konuşacak konuları kalmaz…
evdekiler üzülüyordur…
onlar bana öğrettiler anaokulundan İtibaren kendi kararlarımı almayı,
onlar sayesinde kendim olmayı öğrendim ama anaokuLundayken güvendikleri çocuklarına şimdi kuşkulu bakıyorlar, onları seviyorum, kendimle mutlu olduğumu anlatıyorum ama inandıramıyorum…
seninde çocuğun olduğunda anlarsın…
hep aynı hikaye, gerçi yıllar sonra arkadaşlarımın çocuğu olduğunda aynı şeyleri yaptıklarını göreceğim belki ve bu davranışların aynısını bize yaptıklarında üzüldüğümüzü, bizi anlamıyorlar diye düşündüğümüzü hatırlattığımda bana, içinden çıkılmaz bİr dUygu bu, sanki çocuğum olduktan sonra İçime babam girdi diyeceklerdir…
çocuğun olduğunda sen de AnLarsın belki…
olmaz…
nasılsa olur…
olmaz…

1995

Seni sevmek

Seni sevmek

Bu düzenler yuvarlağında

Varlığını bilmek

             Öpüp koplamak seni

                    Dolunay seyrine dalmak

                    Gülen gözlerle

Bir kırçiçeği buketi olup

Içiçe geçmek

Sevginin kokusun yaymak

Tüm özlemler üstüne

             Yılbaşında noel baba

             Sevgililer gününde sevgilin

             Olmak

                    Bütün sevgimle birlikte

Tüm

Batan kırmızı güneşlerin

Dolun olan ayların

Kayan yıldızların

Karşısında olmak

Seninle elele

             Küçük sahil kasabalarının

             Aşk açan sahillerinden

                    Sevgimizle dalmak

                    Yakamozlara

Sevmek seni

Bir yıl daha biterken

             Kırçiçekleri açmak

             Sevginin topraklarında

                    Dalga olmak

                    Mutluluk denizlerinde

Değirmen olmak

Sevda rüzgarlarında

Insan olmak

             Aşkın yollarında

             Sen sen koşmak

             Durmaksızın

                    Hoş gel bize yeni yıl

                    Sev sende bizim gibi

Sevdiğim kadınım

Yılbaşı geldi

Birkaç satırla birlikte

             Yeni yılımızı

             Tüm sevgimle

             Kutluyorum

                    Seni seviyorum

01.01.1995

Masal

Masal.
Masal beş harfli bir kelimedir. Dört bacaklı olan masa kelimesine beşinci bacak eklendiğinde görüntü olarak beş bacaklı masa olarak görünmektedir ama okunurken masal olarak okunmaktadır.
Ben da sana iki kişilik gerçek bir masal anlatacağım. Gerçek bir masalın olup olmayacağına yetkili biliciler elbette aralarında toplanarak bir karar verirler. Bir yılbaşı masalı gibi görünse de aslında iki uzun hayatın masalıdır. Sen ve ben diye başlar iki uzun hayat masalı ve devam eder mutluluklarla elele.
Dünyada kahkahaların olmadığı ve neşesiz geçmesi beklenen o günde katılmıştın aramıza, kahkahalarla açmıştın gözlerini otuz nisanda.
Ben de koşturup duruyordum evin içinde üç yaşın bana verdiği enerjiyle. Doğduğun anda bir şeyler hissedip hissetmediğimi hatırlamıyorum.
Çünkü o zamanlarda tek kişilik bir yaşam tarzını tercih ettiğim için ve sende tek eşli hayatı düşlediğin için bindokuzyüzaltmışsekiz yılında dünyaya gelmeni hissetmedim herhalde.
Tanıştık bir akşamın üstünde birbirimizin farkına varmadan, geleceği bilme yeteneğimiz olmadığından varamadık farkımıza ve yıllarca yorduk kendimizi. Sevgi aradık durduk, belki başka şekillerde belki değil.
Yorduk, yorulduk,yollar aldık bilerek ve bilmeyerek. Birbirimize hazırladık kendilerimizi ve aylardan yaz ayı olarak bilinen bir temmuz ortasında hazır hissettik kendimizi ya da bastıramadık sevgimizi ve sarıldık birbirimize sımsıkı, sardık sevgimizle günlerimizi.
Efes’ in önünde dedik önce ve karıştırdık Efesleri birbirine, soda ve kahve söyledik biranın yanında, ağaçların gölgesinde adaçayı, en üst kattaki balkonda oturma, alacakaranlık arka sokaklar, seyri dolunay, birkaç saniye için bir sonraki sokaktan dönmeler, bütünlük, vurgundan korkmadan derinlik, yıkanan çarşaflar, kapıda karşılama ve kayboluş, deniz kıyısında buse, tahta masa üstünde mücver, bodrum ve ilk ayrılık, badana, yine mücver ve mısırlı pilav, mor şort, açamayan çiçek, ertaç apartmanı, kordon, Ankara’ da aşk, kayı apartmanı derken ilk yılbaşımız.
Yılbaşı hüzün ve sevincin karışımıdır. Bir bitiş ve başlangıçtır.
Karışık bir şeydir yılbaşı dedikleri, belki yılsonu diye kutlanabilir.
Evet sevgilim bir ilkimiz daha birlikte yaşayacağımız. Hiçbir şey değiştirmeyecek aslında, ne sevgimiz azalacak ne de bitecek yıl gibi ama yılbaşında sevdiğimle birlikteyim dedirtecek. Bence fazla önemi yok yılbaşının, seni sevdiğim günlerden bir tanesi daha ama her olayı birlikte yaşamak düşüncesi çok güzel. O nedenle seviyorum yılbaşını.
Sevdiğimin yanında bir yılı bitiriyorum ve sevdiğimin yanında bir yıla yeni hayallerle başlıyorum. Bir hediye tabi ki alamıyorum, şimdilik tek hediyem sevgim, belki paketleyip sana sunabilirim canım sevgilim. Kırmızı bağcıklarımdan fiyonk yaparım kendime belki.
Hiçbir şeyin seni üzmesine izin verme, ne kadar mükemmel bir insan olduğunun farkına var, o güvenle sarıl yaşama ve bil ki yanında her zaman seni sevecek biri var. Kimi zamanlar o birisi seni kırabilir ama bil ki seni her istemeyerek kırdığında kendisi paramparça oluyor. O nedenle öyle anlarda fazla kızma ona ve bil ki seni çok seviyor. Tut onu elinden ve birlikte kanat çırpın mutlu yeni yıllara doğru.
Evet canım, yeni yıla girirken seni belki kırmızı kamnoyete bindiremiyorum ama kırmızı kamyonetimiz olana kadar seni tüm sevgimle sırtımda taşıyacağımı söyleyebilirim.
Seni seviyorum.

1995

Bir gökyüzüyüm ben

Bir gökyüzüyüm ben

Parlayan yıldızım sen

             Bir çocuğum ben

             Masumuyetim sen

Bir halkım ben

Özgürlüğüm sen

                    Bir akarsuyum ben

                    Kavuştuğum deniz sen

Bir gökkuşağıyım ben

Bütün renklerim sen

             Bir ağaç köküyüm ben

             Beni saran toprağım sen

Bir tokalaşmayım ben

Ellerim sen

                    Bir yaşlıyım ben

                    Yıllarım sen

Bir rüzgar gülüyüm ben

Gül rüzgarım sen

             Bir sokağım ben

             Lambam sen

Bir kırçiçeğiyim ben

Dayanılmaz kokum sen

                    Bir uçurtmayım ben

                    Gökyüzüm sen

Bir sevdalıyım ben

Sevdalandığım sen

             Sen ve ben

             Biz

Elele

Sevgi sevgiye

Bu yıldan yeni yıla

Mutluluklar birlikteliğimizde

Dolunay gökyüzümüzde

                    Kurduk yatağımızı

                    Sevgimizin içine

Gözlerine takılı kalmak

Bütününün seyrine dalmak

Yokluğunda pijamanı görüp

Içimi güldürmek

Tarifsiz geliyor

             Seni bana gelirken görmek

             Mimiklerine dokunmak

Sen yanımda yokken

Lugatsız duygular

Kaplıyor içimi

                    Dünya cümlelerinden

                    En güzelini söylüyorum

                    Seni seviyorum

Yeni mutlu yılımızı

             Hayata

             Armağan ediyorum

01.01.1995

Küçük bir kıyı kasabasının

ksb

Küçük bir kıyı kasabasının

Kıyısında pürtelaş koşuşturan

İnsanların içini titreten

Rüzgarlı bir gün değildi

                    Tatlı bir imbatın

                    Okşayışını bekliyordu

                    İnsanlar Kordon da

Kıpkırmızı gün batımında

Tokuşturdular kadehleri ufukta

                    Evet evet o şehirden

                    Kırmızı gün batımlı

                    Sevecen imbatlı şehirde

                    Filizlendi bu yazılar

                    Sevgiler aşklar ve de meşkler

Erken kalktım bugün

             Kokun uzaklaştıktan sonra

                    Bir miktar suyu

                    Bıraktım kendi haline

                    Çay isimli sıvıyı

                    Dolaştırdım damarlarımda

Şöyle bir seyir ettim

Kırmızı batımlı şehire

                    Tibet’ den rahip dostlarımın

                    İçlerinden kopartarak besteleyip

                    Gönderdikleri melodiyi

                    Fısıldadım kulağına sevgimle

Konuştuk günlerce

İnsanları

Düzenler yuvarlağını

Uzaylı dostlarımızı

                    Sanki hep bizden bahsediyorduk

                    İnsanlar yuvarlaklar

                    Ve de uzaylı dostlarımızdan

                    Bahsederken

Her cümlenin sonu

Seninle bitiyordu sanki

Planlı plansız programsız

Neyse neydi

                    Her kapı çalındığında

                    Kalbimi bir kıpırtı çalıyordu

                    Bazen ben

                    Bazen başkası açıyordu

Sevgi dolu gözlerini gördüğümde

Kapıyı başkalarına açtırdığıma

Kızıyordum

                    Denizin kıyısından taşları

                    Zıplatarak yollarken denize

Ada çayını yudumlarken

                    Arka karanlık sokaklarda

                    Koşuştururken zaman

Otururken soğuk taşlara

Biliyordum içime işleyeceğini

                    Düşüncelerimde hislerimde

                    Kahkahalarımda yollarımda

                    Gözyaşlarımda derinliklerimde

Kaçışlarımda sığlıklarımda

Adımlarımda noktalarımda

Hepsi hepsi

                    Biliyordum ben olacağını

                    Zangır zangır titre

                    Ve de kendine gel deme

                    İhtiyacı bile duymuyordum

Kaptırmak gerekiyorsa kaptırmak

Acı gerekiyorsa acı

                    Sıradan insandan bile kaçarken

                    Senden kaçmadım

                    Kaçmak istemedim

                    Hepsini yaşamak istedim

İlk defa her şeyi bir yana bırakıp

Senin yanına gelmek istedim

Seni istedim

                    Sevmek mutlu etmek doyurmak

                    Uyutmak üstünü örtmek güldürmek

                    Yolcu etmek beklemek karşılamak

                    Hepsi hepsi

Bir mum ışığı gölgesinde

Islak yağmurun düştüğü yollarda

Sevgiyle yol alan teknede

                    Tarih kokan evlerde

                    Şarap sunulan şirin köylerde

                    Denizi olmayan şehirde

Bir melodinin peşinde

Dayanılmaz alacakaranlıkta

Bir demet kır çiçeği kokusunda

Dolunaylı gecelerde

                    Arizona’da ki çocukluğumuzda

                    Kıpkırmızı gün batımında

                    Kıyıdaki balık ekmek teknesinde

                    Bora Bora’ da

Seninle olmak istiyorum

Hiçbir zaman noktası olmadan

Seviyorum seni

Seni seviyorum

11.12.1994

Uzun bir hayat hikayesinin...

Uzun bir hayat hikayesinin bir yerlerindeyim şu yaşadığım ve de yaşanılan günlerde. Seviyor ve de seviliyorum.
İnsanlarla barışıklığım sürdüğü gibi sevdiğimle olan aşkımda mutluluk kartopu olup yuvarlamakta her geçen gün büyüyerek.
Mesafeler, zamanlar, kayan yıldızlar, yağmurlar, kış müjdeleri, vapur sesleri, tezler, antitezler, araba alarmları, düğünler, bulut, özlem,
İç cızları, telefonlar, yeter artıklar, dostlar, barlar, düşünceler,
İş arayışları, gülücükler, tostlar, sek votkalar, oh yesler, otobanlar, otobanmayanlar, boğazlı kazak, yağmur korunağı, burun damlaları,
ayrı yataklar, ankara, istanbul, aşk, sevgi, mutluluk ve elele olmak için yola çıkış vakti.

Aşka yol olmaz derler
Mesafeler silinip gider
Düşündüğünde yanındasın
Derler derler de
Ben anlamam arkadaş
Dokunmak isterim
Öpüp koklamak
Göz yaşlarına dokunmak
Kahkahaları ile
Elelel dolaşmak isterim
Varsın diğerleri
Düşündüğünde yanında hissetsin
Kendini
Ben sevdiğimi
Uyandığında kollarımda
İsterim !

Ortadaki orta büyüklükteki deliğe, orta boy jetonları birer birer yuvarladıktan sonra eve dönünce kaleme alınan birkaç satır.


20.11.1994

Düş yapraklarıyla bezenmiş

Düş yapraklarıyla bezenmiş

Zarif ince belli

Karanlık arka sokakta

Yürürken yalnızlığımla

                    Hep seni düşündüm

                    Hep seni düşündüm

Sonbahar gibi

Dökülürken gözyaşlarım

İlkbahar gibi

Açarken gülücüklerim

                    Seni yanımda isterim

                    Seni yanımda isterim

Mesafe birimleri

Acımasızca girmişken aramıza

Kimliğimi kaybetmiş

Bedenim ve ruhumla

Göç edeceği ülkeyi

Kaybetmiş leylekler gibi

                    Seni aradım durdum

                    Seni aradım durdum

Gülücükler açan ilkbahar

Yüzünü

Kır çiçekleri kokan taze

Tenini

                    Yeni doğmuş çocuk

                    Masumiyetini

                    Dolunay misali yakamoz

                    Gözlerini

İnsanlığın susadığı o güzelim

Duygularını

Kuş misali pır pır olan

Kalbini

                    Kendimi ve sevgimi anlamlaştıran

                    Bütününü

Her zaman haykırdığım gibi

Seviyorum

                     Seni seviyorum

11.11.1994